Zresetować wszystkie umowy z Kościołem

Jaki interes ma państwo polskie, aby finansować Kościół i dawać koncesje na jego działalność okołokościelną (vide: koncesje medialne)? Kościół nie wchodzi w struktury państwa, coraz trudniej klasyfikować go jako instytucję o charakterze pożytku publicznego, bo często działa na szkodę państwa i określonych grup społecznych i obyczajowych.

Kościół nawet nie wnosi żadnej wartości do dobrobytu rodaków, do PKB Polski, jedynie odcina kupony w postaci datków na tacę, usług i posługi związanych z sacrum. Cele Kościoła klasyfikują się poza fizycznością, acz kapłani są do bólu fizyczni i roszczeniowi. Polski Kościół w swojej postaci jest egzemplifikacją komunistycznego komunału: każdemu z kleru według potrzeb (czy ktoś widział kapłana grzebiącego w śmietniku, jak to robi wielu rodaków?) A potrzeby Kościoła są ogromne. Utrzymanie duchowieństwa na wysokiej stopie życiowej, w szczególności hierarchii wyższej, a także szczegółowe potrzeby medialne sformułowane przez Rydzyka: tyle mediów, ilu katolików.

Kościół nie zarządza fabrykami, przedsiębiorstwami, ani usługami niezbędnymi do fizycznego bytowania na tym Padole Łez. Kościół jest w "posiadaniu" kilku dogmatów, których nie można zweryfikować, poddać osądowi naukowemu. Kościół operuje jedynie wartościami metafizycznymi, które są ludziom potrzebne, ale nie wiadomo, czy takie, jakie są we władaniu polskiego Kościoła.

W istocie polski Kościół jest instytucją eksterytorialną, kontrolującą wartości społeczne, obyczajowe, a także podpięty pod budżet państwa. Jak działalność instytucji tak zdefiniowanej można nazwać? Tylko pasożytującą.

Państwo polskie poszło na rękę Kościołowi - wbrew dużej części opinii publicznej - wynegocjowało, że za friko kler otrzyma 5 promili z odpisu podatkowego. To są pieniądze odjęte innym rozległym potrzebom społecznym, a jest ich masa.

Kościół powiedział władzom reprezentujących Polaków, że nie zgadzają się, że to dla nich mało. Dlaczego? Czy nie dlatego, iż poczuli odpowiedni wiew polityczny, gdy jeden z polityków zadeklarował wpisanie Boga do Konstytucji. A może Kościół już przygotowuje się na Światowe Dni Młodzieży i nauczony przykładem Brazylii (do tego stopnia ogromnie zadłużył się tamtejszy Kościół, iż muszą sprzedawać dobra materialne), chce się zabezpieczyć.

Kraj nie ma żadnego pożytku z Kościoła w tej postaci, jaki w kraju widzimy. A wręcz przeciwnie same kłopoty. Hierarchowie podburzają lud, jak zbiorowy Jakub Szela, z ambon czynią trybuny, na których nawołują do czynnego buntu przeciw krajowi.

Kościół winien być jeszcze raz zweryfikowany prawnie i to na gruncie konkretnych potrzeb, ekonomicznie poddany twardemu prawu ekonomicznemu "winien-ma" oraz opodatkowany, bo korzysta z ochrony, np. policyjnej. Konkordat jest w tej chwili anachronizmem. Polska winna zresetować wszystkie umowy z Kościołem.

5 września 1990. Gazeta i logo "Solidarności"

34:21 dla PiS

Sondaż Homo Homini dla Wirtualnej Polski. 34:21 dla PiS. O, quva. HH to specyficzna sondażownia, której wyniki zawsze były dla PiS zawyżone. Ale, aż tak?

Kaczyński z przypisem Ziobry

Jarosława Kaczyńskiego pomysł na politykę i biznes jest niezmiennie taki sam: karne kampanie. Winni zastoju w innowacyjności polskiego biznesu są ludzie PRL, dla których przedsiębiorczość stała się przystanią: "duży, średni biznes, ale też mały".

Taki sam pomysł na polityków rodem z PRL-u. Wszak dla Leszka Millera gmach przy Wiejskiej stał się przystanią, A skąd Kaczyński się wywodzi, prawie równolatek Millera, a starszy od Kwaśniewskiego?

Szanse dla biznesu prezes upatruje w "karnych podatkach". Wymusić na ludziach PRL-u odejście z biznesu poprzez... peerelowski domiar. Wówczas tak walczono z prywaciarzami, którzy byli pre-biznesem.

Kaczyński przeszedł dobrą szkołę socjotechniczną w PRL-u. Karać domiarem. Pomysł na zmianę układu w polityce (przykład z MSW), w której "królują skamieniałe układy personalne z poprzedniej epoki", także niezmienny. Karać domiarem: "będziemy chcieli pójść bardzo daleko". Czyli gdzie? Zwolnić delikwentów i może do ciupy. Domiar moralny i zarazem resocjalizacyjny.

Wywiad dla "Rzeczpospolitej" pokazuje prezesa w całej rozciągłości, że od 2007 roku swoje wartości hibernował w zmarzlinie smoleńskiej. Sondaże dla PiS podskoczyły, więc w głowie prezesa IV RP odzyskuje kolory: karać domiarem.

Zabrakło mi w wywiadzie odwołania do Barbary Blidy, do której domu w Siemianowicach Śl. karnie wybrała się ABW. Precyzyjnie to opisał Zbigniew Ziobro uzasadniając śmierć Blidy: winna była, więc się zastrzeliła.

Wywiad w "Rz" winien być opatrzony takim przypisem z Ziobry. O jednym byłbym zapomniał. Nowa IV RP będzie z mottem wpisanym do Konstytucji, a odwołującym się do Boga.

To już nawet nie będzie kampania karna, to będzie krucjata. Domiar krucjaty.

Wykastrowani Terlikowski i Karnowski przez minister Szumilas

Prawicę mamy taką, na jaką zasługujemy. Usprawiedliwiać się możemy, że prawicy nie wybieramy. Sami się kształtują i takoż sferę publiczną. Po jakich jednak szkołach (w tym dziennikarskich), lekturach, są Tomasz Terlikowski i Jacek Karnowski, że nie zauważyli, iż "Pan Tadeusz"zniknął z gimnazjum, lecz w liceum jest. I stało się to w 2008 roku.

Terlikowski biada, że bez romantyzmu i Sienkiewicza nie da się zrozumieć wyborów politycznych i społecznych. Znaczy się, nie zrozumie się jego. Minister Krystyna Szumilas, a i poprzedniczka Katarzyna Hall, bezpośrednio uderzyły w formację polityczno-społeczną, która kształtowana jest na Fronda.pl.

Tekst Terlikowski nosi tytuł "Odcinanie korzeni", kastrację, który to rzeczownik znalazł się w ustach także Karnowskiego, gdy sformułował swoim krasomówczym (acz prawicowym) językiem: "Metodą na zredukowanie Polski jest kulturowa kastracja całych pokoleń".

Nasi prawicowi kastraci podobnie pieją na wysokim diapazonie patriotyzmu, uważają, że im odcięto i ich politycznym wyborom, wykastrowano ich. Jeżeli nie im - bo uwzględniam, że lekturę "Pana Tadeusza" i Sienkiewicza jednak znają nie z bryków - to ich czytelnikom i przyszłym sympatykom.

Ciągle podejrzewam, że te tony biorą nie tyle z kastracji, co z niedojrzałości, ich pisanie i biadolenie o Polsce jest podobne do chłopców przed mutacją. Niektórzy dojrzewają późno, można mieć nadzieję, że nadejdzie taka "smuga cienia" dla publicystyki Terlikowskiego i Karnowskiego. Jeżeli tak się nie stanie, to nie usprawiedliwiajmy się, że prawicy nie wybieramy, po prostu na taką skamielinę zasługujemy.

Kaczyński prowadzi grę burzenia, Duda ma cel negocjacyjny

Henryk Wujec uważa, że zakaz uczestniczenia w protestach wrześniowych wydany przez Jarosława Kaczyńskiego dla członków swojej partii powinien być dla Piotra Dudy nauczką: "byśmy walczyli o naszą sprawę, sprawę pracowniczą".

To są tylko łzy moralne. Duda nie jest łzawym związkowcem (lecz często aroganckim), tym bardziej łzawy nie jest Kaczyński. Obydwaj interesy mają podobne. Duda - aby "Solidarność" nie topniała w oczach, a Kaczyński - aby PiS chwilowo zyskujący sondażowo, utrzymał stan posiadania w elektoracie.

Duda chce się utrzymać, Kaczyński chce burzyć. To są dwa inne światy wartości. Duda wydaje się o wiele skuteczniejszym graczem politycznym, mimo wyjścia z Komisji Trójstronnej. Owo wyjście można traktować - i należy - jako akt negocjacji.

A Kaczyński liczy tylko na jedno: kompletną dezintegrację PO i ostateczny upadek Tuska. Chce burzyć i na tych gruzach rządzić. Prezes PiS nie potrafi budować. Nikt w kraju nie wskaże jego dokonania w tej mierze po 1989 roku. Dlaczego dzisiaj miałoby być inaczej?

Podejrzewam jeszcze jedno. To nie Duda "dostał nauczkę", to Kaczyński był zmuszony, aby nie wikłać się w protesty, z których komunikaty dla jego elektoratu mogłyby być zniechęcające.

Kaczyński politycznie ma do zaoferowania tylko imponderabilia - patriotyzm, tradycja, katolicyzm - polityczne ruchome piaski. Duda chce podnieść status materialny związkowców. Zupełnie inna kwestia, czy ten status w dzisiejszych warunkach ekonomicznych jest do spełnienia i czy nie pociągnie za sobą realnego kryzysu. Kaczyński gra burząc, Duda ma cel negocjacyjny.

Na marginesie listu pasterskiego: szkoła nie jest szkółką niedzielną

Pierwsi rok szkolny rozpoczęli biskupi. Napisali list pasterski do wiernych, czyli rodziców: "Czuwajcie nad tym, co szkoła przekazuje waszym dzieciom!"

Kolejny wróg Kościoła: szkoła, bo w dzisiejszych czasach zanika "przejrzysta hierarchia wartości i upadek autorytetu". Szkoła zatem jest nośnikiem "relatywizmu moralnego".

Kościół nie wierzy w instytucje państwa, w Ministerstwo Edukacji Narodowej, które ma pieczę nad szkolnictwem: "Powierzając swoje dziecko szkole, rodzice nie powinni zgodzić się na edukację, która byłaby sprzeczna z ich przekonaniami i wyznawanymi wartościami".

A jakie to wartości? Wiadomo, chrześcijańskie. Szkoły zatem zamierzają uczyć innych wartości, np. "edukacji seksualnej, sprzecznej z chrześcijańską wizją człowieka". Wiedza o seksie byłaby sprzeczna z człowiekiem? Wiedza często jest sprzeczna z wiarą - owszem. Może dlatego Kościół już dawno nie potrafi pomieścić się w wiedzy o świecie, nie potrafi racjonalnie uzasadnić swojego sensu i celu?

Dlatego w liście mamy takie "smaczki": "Prawo oświatowe mówi wyraźnie o konieczności respektowania przez szkołę publiczną chrześcijańskiego systemu wartości".

Co ma oświata i wiedza do chrześcijańskiego systemu wartości. Szkoła przygotowuje do życia młodych ludzi w nowoczesnym świecie, a chrześcijański system wartości ma coraz mniej wspólnego ze zdrowymi wartościami i rozsądkiem, bo formułowany jest przez anachroniczny, zapóźniony stan duchowieństwa.

Stosunki między ludźmi są ustanawiane umowami społecznymi, które z czasem ulegają dezaktualizacji, nie przystają do nowych czasów i wyzwań, a Kościół ugrzązł w księgach, które nijak się mają do dzisiaj. Kościół nawet nie błądzi, Kościół stracił orientację, jest w dzisiejszych nowych wymiarach czasowych - martwy.

Nie owijajmy w bawełnę, hierarchowie zabiegają o lekcje religii w szkole. Pomijając kwestię, że religia nie jest wiedzą, uważają, iż konkurencyjna etyka nie przygotowuje do rytuału Pierwszej Komunii Świętej.

Rzeczywiście etyka mówi o wartościach, a religia o rytuałach, które są z dawno zamierzchłego świata. Szkoła i Kościół to dwa różne światy. Szkoła nie mieści się przy kościele, ani klasztorze, szkoła też nie jest szkółką niedzielną, w której to można przyuczać do rytuałów, których sens i cel jest niejasny.